مقدمهای بر اختراع کمربند ایمنی
در گذشته، کمربندهای ایمنی تنها بندهایی ساده بودند که بیشتر برای جلوگیری از پرتاب شدن سرنشینان از خودرو در جادههای ناهموار طراحی شده بودند. حتی در آن زمان هم بیشتر رانندگان و سرنشینان، اهمیتی به استفاده از آنها نمیدادند.
ارین برین (Erin Breen)، مدیر پروژه “ائتلاف برابری جادهای” در دانشگاه نوادا، لاسوگاس، میگوید: «کمربندهای اولیه تقریباً نادیده گرفته میشدند.»
اما با افزایش خرید و استفاده از خودروها توسط آمریکاییها، تصادفات رانندگی هم بیشتر شد و جامعه پزشکی شروع به درخواست برای بهبود ایمنی خودروها کرد.
دکتر سی. هانتر شلدون (Dr. C. Hunter Sheldon)، متخصص مغز و اعصاب، در مقالهای در تاریخ ۵ نوامبر ۱۹۵۵ در نشریه انجمن پزشکی آمریکا نوشت که حدود ۱۰ درصد خودروهای در حال حرکت در سال گذشته، در تصادف دخیل بودهاند. او هشدار داد: «اگر مجروح شوید، از هر ۱۵ نفر یک نفر ممکن است دچار ناتوانی دائمی شود.» شلدون پیشنهاد کرد که استفاده از کمربندهای ایمنی جمعشونده میتواند جان افراد را نجات دهد—البته به شرطی که آنها واقعاً از آن استفاده کنند.
طراحیای که در نهایت به الگوی امروزی اختراع کمربند ایمنی تبدیل شد، در پایان همان دهه، یعنی در سال ۱۹۵۹، معرفی شد.
نسخههای اولیه کمربند ایمنی: از اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم
جالب است بدانید که اولین نمونههای کمربند ایمنی در واقع برای خودروها طراحی نشده بودند، بلکه مخصوص هواپیماها بودند. در قرن نوزدهم، مهندس انگلیسی جورج کایلی (George Cayley) نوعی کمربند ایمنی برای استفاده در گلایدر تکباله خود طراحی کرد؛ هواپیمایی ابتدایی که در اواخر قرن نوزدهم پرواز میکرد. این کمربند ساده دور رانده بسته میشد و سرنشینان را هنگام پروازهای پرتلاطم و فرود یا برخاستهای خشن در جای خود نگه میداشت.
در سال ۱۸۸۵، ادوارد جی. کلاهورن (Edward J. Claghorn) از نیویورک، اولین ثبت اختراع کمربند ایمنی را برای نسخهای از “کمربند ایمنی” دریافت کرد که ظاهرش شبیه کمربندهای کوهنوردی امروزی بود.
در توضیح ثبت اختراع آمده: «کمربند که میتواند از چرم و تسمه ساخته شود… و به اندازهای باشد که دور کمر فرد استفادهکننده قرار گیرد، در یک سر خود دارای قفلی است که سر دیگر به آن متصل میشود تا کمربند را به بدن فرد محکم کند.»
ملت خودروسوار: میانه قرن بیستم و تحول در اختراع کمربند ایمنی
در جریان جنگ جهانی اول و دوم، خلبانان نظامی از سیستمهای محدودکننده استاندارد استفاده میکردند. اما خارج از محیط نظامی و هوانوردی، مردم عادی تا زمانی که خودروها به طور گسترده در دسترس قرار نگرفتند، با کمربندهای ایمنی آشنا نبودند.
زمانی که هنری فورد با توسعه تکنیکهای تولید انبوه و استانداردسازی قطعات خودروها، تولید را سریعتر و ارزانتر کرد، خودروها برای بسیاری از آمریکاییها قابل تهیه شدند.
شرکت “نش موتورز” (Nash Motors Company) که در ایالت ویسکانسین مستقر بود، اولین شرکتی بود که در سال ۱۹۴۹ کمربند ایمنی را در خودروهای خود ارائه داد. با این حال، این کمربندهای استانداردشده تا مدتها بهطور گسترده پذیرفته نشدند.
ارین برین (Breen) در اینباره میگوید: «تاریخچه اختراع کمربند ایمنی جالب است، چون از زمان معرفی توسط شرکت نش در سال ۱۹۴۸، با مقاومت زیادی روبهرو شده است. آن کمربندهای اولیه چندان محبوب نبودند و در واقع هیچ طراحیای برای دههها محبوب نشد.»
نگرانیهای ایمنی خودرو و تکامل اختراع کمربند ایمنی
در اواسط دهه ۱۹۵۰، همزمان با افزایش تصادفات رانندگی، متخصصانی مانند دکتر شلدون هشدار دادند که برای نجات جان افراد، باید کمربند ایمنی بهدرستی استفاده شود. او در مقالهای در سال ۱۹۵۵ نوشت: «شکی نیست که کمربند ایمنی در خودروهای سواری میتواند از بسیاری آسیبها و مرگها جلوگیری کند، البته اگر مردم واقعاً آن را ببندند. حداقل میتوان مطمئن بود که تا زمانی که طراحیهای بهتری عرضه نشود، مردم از این ابزار ایمنی بهطور کامل بهره نخواهند برد.»
پژوهشهای دکتر شلدون باعث شد او پیشنهاد تجهیز خودروها به ایربگ، قفل درها، میلههای محافظ و کمربند ایمنی جمعشونده را مطرح کند.
در همان سال ۱۹۵۵، نوآوریهای جدیدی در جریان بود. در این سال، راجر گریسوولد (Roger Griswold) و هیو دی هیون (Hugh de Haven) برای نوعی کمربند ترکیبی شانه و دورکمر درخواست ثبت اختراع دادند. این نوع کمربند، شانهها، تنه و لگن سرنشین را همانند کمربندهای امروزی حفظ میکرد و سگک آن در وسط بسته میشد.
در سال ۱۹۵۸، گلن شرن (Glen Sheren) برای «کمربند ایمنی شرن» درخواست ثبت اختراع داد. این کمربند دارای دو تسمه بود، یکی به کف خودرو و دیگری به در خودرو متصل میشد. هدف آن جلوگیری از باز شدن درها در حین تصادف و حفظ ساختار کلی خودرو برای کاهش خطرات جانی شدید بود.
اما مهمترین پیشرفت در اختراع کمربند ایمنی در سال ۱۹۵۹ اتفاق افتاد؛ زمانی که نیلز بولین (Nils Bohlin)، مهندس ارشد ایمنی در شرکت ولوو، کمربند ایمنی سهنقطهای را طراحی کرد. بولین که پیشتر در صنعت هوافضا کار کرده بود و صندلیهای پرتاب شونده برای جنگندهها طراحی میکرد، تجربه طراحی مهارهای چهارنقطهای را داشت. اختراع او نه تنها استفاده سادهای داشت، بلکه بخشهای بالا و پایین بدن را نیز محافظت میکرد. کمربند در قسمت پایین باسن به نقطهای ثابت قفل میشد.
هرچند از آن زمان تاکنون تغییراتی جزئی در ساختار کمربند ایمنی ایجاد شده، اما طراحی اصلی آن هنوز هم باقی مانده است. این طراحی بدن سرنشین را در نواحی مقاوم مانند شانهها، لگن و جناغ سینه محکم نگه میدارد.
مقاومت در برابر کمربند ایمنی: از اختراع تا قانونگذاری
پس از اختراع کمربند ایمنی سهنقطهای توسط نیلز بولین، تمامی خودروهای شرکت ولوو به این نوع کمربند مجهز شدند و شرکت ولوو طراحی آن را بهصورت رایگان در اختیار سایر خودروسازها قرار داد. از سال ۱۹۶۸، استفاده از کمربند ایمنی سهنقطهای برای همه خودروهای تولیدی در آمریکا الزامی شد.
در سال ۱۹۶۶، کنگره آمریکا قانون “ایمنی ترافیک و وسایل نقلیه موتوری” را تصویب کرد تا استانداردهای جدیدی برای ایمنی جادهای و خودروها ایجاد شود. در سال ۱۹۸۴، ایالت نیویورک به نخستین ایالتی تبدیل شد که قانون اجباری بستن کمربند ایمنی را تصویب کرد. این قانون از نوع اجرای اولیه بود، به این معنا که مأموران پلیس میتوانستند تنها به دلیل نبستن کمربند، خودرو را متوقف کرده و راننده یا سرنشین را جریمه کنند.
با این حال، برخی از مردم آن زمان این قانون را نقض آزادیهای شخصی خود میدانستند. یکی از شهروندان ایالت کنتیکت در نامهای به نیویورک تایمز در سال ۱۹۸۶ نوشت: «واقعیت تلخ این است که قانون اجباری کمربند ایمنی، حق حریم خصوصی بدنی و کنترل فردی را از هر سرنشین جلویی خودرو در جادههای ایالت نیویورک سلب میکند.»
با وجود این مخالفتها، تأثیر اختراع کمربند ایمنی در نجات جان انسانها بهوضوح آشکار بود. تا سال ۱۹۹۴، همه ایالتهای آمریکا نوعی از قوانین کمربند ایمنی را به تصویب رساندند (البته نیوهمپشایر تنها ایالتی است که هنوز برای بزرگسالان در صندلی جلو، قانون اجباری ندارد).
منابع
- وبسایت History.com ، چه زمانی کمربند ایمنی اختراع شد؟ 🔗
همچنین نگاهی بیندازید به:
«تاریخچه اختراع دینامیت و تأثیر آن بر جهان»
